|
|
ulas
Son Giriş : 45.11.2008
Post : 74 |
seni koca bir yürekle sevdim.gözlerim değil,yüreğimdi seni gören.
sen damarlarımdaki kana karışıp,geldin oturdun yüreğime.
bir başka yerde olmazdın zaten.sen, benim en değerli yerimde yüreğimde olmalıydın,
orada kalmalıydın.çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek,ilk kez bukadar kolay kabullendi seni.
herhangi bir konuk değildin artık.bu yüzden ne ağırlama faslı vardı,nede uğurlama...
o yüreğin gerçek sahibiydin..
seni severken dünyayı da sevdim ben,insanlarıda..kendime bile dar gelirken,
içimde herkese yer alan bir hayatın sahibiydim artık..
en kızgın,en tahammülsüz olduğum anlarda bile,seni düşünmek yeter oldu bana..
delicesine sevdim seni,güçlüydüm be aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu.
koca bir kente,koca bir ülkeye kafa tutabilirdim...
sana ulaşmamı engelleyecek herşeyi eritirdim,kül ederdim...
sevdim ve hayrandım da..her halin çekti beni..
seni severken yorulmadım.çünkü sen yaşam kaynağımdın.
hergün yenilendim,seninle çoğaldım,büyüdüm...
SEVDİM İŞTE ÖTESİ YOKK...
herŞeyin bir Şeyi vardır
|
|
|
|
manson
Son Giriş : 29.01.2008
Post : 73 |
|
günler güz yaprakları gibi birer birer dökülürken ayaklarımın dibine,
ben her gece karanlığa dikip gözlerimi senin aydınlığını bekledim..
binlerce adım attım bu kentin sokaklarında.her köşeyi,
her parkı,her ağacı ezberledim.sevdaya bulanmış
her kaldırım taşında senin adını aradım..
özlem şarkılarını ezberledim.kimini bağıra bağıra,
kimini fısıltıyla söyledim.karanlığa haykırdım hasretimi.
sesimi duyacaksın diye bekledim...
senden gelecek bir tek haberi bekledim.saatler asır gibi geldi,
geçmedi.çalan her telefonu yüreğimin deli bir çağlayana dönen
atışlarıyla açtım.senden başka duyduğum her seste hep aynı
hayal kırıklığını yaşadım.onlar beni duymak istiyordu,bense seni...
seni aramaktan yorgun düşmüş bedenimi karanlığın kucağına
uzattım her gece.bir an önce sabah olsun diye uykunun
beni çekip almasını istedim.olmadı.
kaç gece sabahı ettim gözlerimi kapamadan,kaç gece
merdivendeki ayak seslerini dinledim gelen sensindir diye..
her yağmurla birlikte hüzünde yağdı bu kentin üzerine.bulutlar
yalnızlığın işaretiydi benim için.beni ıslatan yağmur olmadı.
ben senin özleminle sırılsıklamdım her mevsim.
her istasyon her otogar adresim oldu.bir trenden inersin sandım.
otobüslerdeki her yolcuya sensin diye baktım.yada yolculuklara
vurdum kendimi.kimsenin uğramadığı köylere,adı duyulmamış
kasabalara gittim..senden bir iz aradım...
denizin sonsuz maviliğine umut bağladım.kıyılarda tükettim
bekleyişlerimi.hep sensiz gemiler geçti limandan.
ben gemicilerin hasret türkülerine eşlik ettim...
gözümden bir tek damla yaş akmadı.onlar sana aitti,sana
kalmalıydı.kimselere söyleyemedim acılarımı,bekleyişlerimin
öyküsünü kimselere anlatamadım.
nice fırtınalar koptu yüreğimde.dalgalar dövdü hayallerimi.
sığınaçak bir liman,yaslanacak bir omuz aradım.
içimi dökecek bir insan aradım...
her gece ay paramparça oldu.her gece yıldızlar birer
birer düştü sokaklara.yıldızları saçına takıp gelmeni bekledim.
ayı avucunda bana getirmeni bekledim.ve her güneş gibi doğup
aydınlatmanı bekledim bu kapkara dünyamı.ama...
sen yoktun....
|
|
|
|
|
hell_raiser
Son Giriş : 31.01.2008
Post : 41 |
|
Susuyorum Artık..
Ne keyifle okuduğum şiirler ezberimde, ne de bağıra çağıra söylediğim şarkıların sözleri. Dalgın gözlerle yürüdüğüm caddelerde kayboluyorum...
Sonsuz bir inatla sarıldığım radyodan gelen o harika melodilerin de tadı yok? Peki ya o yağmurda iliklerime kadar ıslanmalarımı kim çaldı benden? Bilmiyorum!
Susuyorum artık... Sustukça susuyorum. Sustukça, üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu, suskunluğuma sarılıyorum. Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler. Bazıları da acıtıyor üstelik…
Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki. Kendimi bulup bulup kaybettiğim karanlıkta, şöyle bir uğradığım kelime hazinem de bir anlam ifade etmiyor. Düşünüyorum da bu güne kadar hep; gibi yazmışım, gibi okumuşum, gibi söylemişim ve en önemlisi; gibi sevmişim...
Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz. Bunu biliyorum ama zaman da geçiyor hızla. Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum...
Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde? Kocaman bir hiç! Öyleyse neden bunca çaba, neye bunca isyan…
Öyle anlamsızki yaşadığım hayat. Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibi duruyor, elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor. Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum…
Kalbime bir kurşun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum ya da yüreğime su serpecek elin sahibini... Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini… Artık basit şeyler bekliyorum yaşamdan. Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken... Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı... İçimi kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.
İşte yine susuyorum; siyah bir geceye dönüyor her anım ve okuduğum her şiir kanatıyor yaralarımı. İçimdeki çocuk ölüyor... Yalancı gülümseyişlerle beni ciddiyete çağıran insanları da önemsemiyorum. Elimden kayıp gidenlerden korkmadığımı bilmiyor ki hiç biri…
|
|
|
|
|
|
|
|